Na 1945
Wander zelf was zonder al te grote kleerscheuren en directe verliezen de oorlog doorgekomen. In het jaarverslag over 1945 wordt de vreugde uitgesproken over het feit dat de zaak voor het oorlogsgeweld gespaard is gebleven, ‘zodat wij in staat zullen zijn aan de opbouw van Nederland mede te werken'. Dat deden ze al meteen na de bevrijding, zo lezen we in de Provinciale Drentsche en Asser Courant van 20 april 1945. Er werd gewag gemaakt van het feit dat de N.V. Wander ‘door middel van een enkele dagen voor de komst der Geallieerden gebouwde eigen krachtinstallatie, stroom [had] kunnen verschaffen aan het ziekenhuis en enkele militaire en andere officieele instanties'.
Maar na de oorlog was er niks. Samen met GM-collega's Bram Vriens, van de Ennam Groningen en Lammert Steinvoorte uit Leeuwarden reisde Geert Timmer naar Italie. Daar kochten ze auto's en motorblokken afkomstig uit de Amerikaanse dump, materiaal dat tijdens de landing van de geallieerden in het water terecht was gekomen. Per schip kwam het spul aan door de Drentse Hoofdvaart en aan de Collardslaan werd alles gereviseerd.
Toen na 1945 het Duitse Zündapp feitelijk niet meer bestond - veel was weggebombardeerd - trok Geert naar Hongarije om daar Csepel motorfietsen te kopen. Helaas was het makkelijker een inreisvergunning te krijgen dan de benodigde uitreispapieren. Wander werd toen een tijdje importeur van de Franse Terrot motorfiets (‘Terrot is verrot') samen met het Motorpaleis Rotterdam, totdat Zündapp er weer bovenop kwam en later ook de Bella scooters op de markt bracht. New Imperials werden na de oorlog niet meer gefabriceerd.
Heel Nederland leek tegelijk te motoriseren en daar hadden niet alleen de leveranciers baat bij. Ook de Gelmok leren jassenfabriek in Assen spon garen bij de massale aanschaf van brommers, scooters en motoren. Voor auto's hadden velen nog geen geld, bovendien waren ze na de oorlog nog een tijdlang op de bon.
In Europa had GM twee fabrieken van personenwagens: Opel in Duitsland en Vauxhall in Engeland. Wander verkocht beide merken, maar toen er een splitsing van deze twee dealernetwerken kwam, moest Geert Timmer kiezen. Het advies van de importeur was: neem Vauxhall, want Engeland heeft de oorlog gewonnen. Geert was eigenwijs en koos voor Opel, achteraf een goede keus want van Vauxhall bleef weinig over in Nederland.
